Lykurgus – Diva, 13 oktober 2012

“Ik ga niet in de mandekking spelen”, hoorde ik mezelf zeggen in de pauze van de wedstrijd. Mijn ouderwets obstinate zelf. Een andere kant van de Diva in mij hoopte dat de trainer zou reageren met: ”Dan ga je maar in de vrouwdekking spelen”, maar zijn “anders sta je wissel” had hetzelfde effect.

Daar ging mijn zelf toebedeelde aanvallende rol. Want mijn directe tegenstander was goed, drong me serieus in de verdediging en dat wilde ik in de eerste helft nog niet echt weten. Had ik eerder geweten dat ze eenvoudig uit te schakelen was door wat ruig intiem contact, dan had ik er niet zo moeilijk over gedaan. Nadat ze diep in de 2e helft een forse duw van mij moest incasseren en mij daarop uitmaakte voor kutwijf was haar rol definitief uitgespeeld.

Maar afijn, het viel uiteindelijk dus reuze mee in de verdediging. Sterker nog, het bleek er aangenaam toeven. Simpelweg omdat het meeste voetbal zich daar afspeelde en ik van heel dichtbij kon beleven hoe we dankzij onze onverzettelijkheid (en de genialiteit van twee aanvallers) een zwaarbevochten en historische overwinning boekten op het knollenveld van onze aartsrivaal. “Banaan, banaan, Lykurgus is er aan!”

Minerva

4 gedachten over “Lykurgus – Diva, 13 oktober 2012”

Plaats een reactie