Eenrum – Diva

Het wedstrijdverslag van de linksachter

Met de Diva’s naar ’the middle of nowhere’: Eenrum! Met een personal tomtom naast me (Mirjam), een flitspaaldetector achter me (Annemarie), voelde de rit vol bochten en snelheidsbeperkingen en teamgenoten uit zicht toch onder controole.

Bij aankomst ontstond er lichte verwarring: “Wordt hier gegolft”? Helaas bleken de grote grasvlakten voetbalvelden te zijn.. dat wordt rennen.
Zo groot als de velden waren zo klein waren de kleedruimtes. Godzijdank waren we maar met 11 man, invallers hadden er niet meer bij gepast.

Na serieus beraad in de kleedkamer werden we met gabbermuziek ontvangen op het veld. Wederom vroegen we ons af of we wel op de goede plek waren beland. Warmlopen en hakken bleek toch een aangename combinatie te zijn. Bij gebrek aan divaballen werd het inspelen ditmaal mogelijk gemaakt met ballen van de tegenpartij, bedankt meisjes! Na de inspirerende woorden van onze aanvoerder kwam de vechtersmentaliteit weer helemaal naar boven, klaar voor de aftrap.

Het grasveld was voor ons wennen, ik zeg: zwaar. Al gauw kwamen we erachter dat de meisjes van Eenrum hard konden rennen. Toch renden wij vaker mét bal. Wat opviel waren de vele lange ballen van beide kanten. Ook veel ingooien, waarvan ondergetekende 1, waarschijnlijk ook technisch verkeerd, keihard tegen een meisje van de tegenpartij aangooide. De toeschouwers vonden dit erg vermakelijk en ik eigenlijk nog meer. Het meisje vond het iets minder grappig, maar ze hoefde niet gewisseld te worden… Wat me nu verbaasd.. Want de 16 spelers van 16 jaar werden wel 16 keer gewisseld per helft!! Of was het 16×16 keer?! Het gaf ons (gemiddeld 16×2 jaar) even adempauze, maar jeetje zeg, laat die jonge benen rennen! Deze jonge meisjes bleken echter zeer kwetsbaar te zijn en waren gevloerd bij het geringste contact. Mijn medeleven naar deze meisjes (hoe prop je 16 meisjes in een kleedruimte) werd minder. Fatima vroeg zich halverwege de eerste helft serieus af of de meisjes van suiker waren gemaakt. Bij ons viel er niet veel te wisselen, dus de scheids had het niet zo moeilijk met ons. Wel had hij erg veel moeite met de buitenspelregel. Niet alleen het zien maar het op tijd fluiten ervoor bleek ook een opgave. Ik zeg: geef onze Afke dat fluitje!

De moeite met fluiten zorgde later voor een tegengoal. Vlak nadat Eenrum een corner nam floot de scheids en alle (ja echt ALLE diva’s) keken uiteraard meteen braaf naar de scheids en stonden stokstijf te wachten op zijn verhaal. Deze scheids keek echter toe hoe de bal via een flauwe draai de verste hoek in dook via een Diva, 0-1. Onze Tilly was hier uiteraard niet van gecharmeerd en legde de beste man nog eens uit dat het vervelend is dat hij fluit als er niks aan de hand is. Hij gaf aan dat hij floot om aan te geven dat de corner genomen mocht worden. Ik zeg: niet meer doen. Ik weet overigens niet meer of dit zich in de eerste of tweede helft afspeelde, ik heb het verdrongen.

In de rust waren we al aardig moe maar niet moegestreden. Onze Maris kon helaas niet verder spelen na een vervelende botsing/trap/duw. Onze enige echte 16-jarige diva moedigde ons gelukkig wel aan vanaf de kant. Naast onze Jinke, die gelukkig weer van de partij was!

In de tweede helft werd er wederom veel gewisseld aan de kant van Eenrum. Dit aldoor wisselen en het niet kunnen wennen aan een team van 10 karaktervolle spelers zorgde bij Eenrum voor verwarring. Het teamgevoel ontbrak. Het teamgevoel werd bij de Diva’s echter steeds sterker. De lange ballen werden steeds meer ingewisseld voor mooi positiespel. Er volgden mooie aanvallen met kansen op scoren voor Tilly, Mirjam, Diana en Manon. Eenrum werd goed onder druk gezet. Helaas wilde de bal er maar niet in. Een minuut voor tijd was de sterk spelende verdediger Ardine het helemaal zat en besloot de bal in de linker bovenhoek te poeieren. Met daarop volgend de ontlading van het hele team: 1-1! En welverdiend!

Na afloop werd de wedstrijd in de kantine op speltherapeutische wijze verwerkt door een nabootsing van de wedstrijd met behulp van Lions en Snickers (gefeliciteerd Phillipine!). De Snickers waren zichtbaar in de meerderheid maar de Lions lieten zich niet intimideren en schoten het drink-dopje in de goal. De meisjes van Eenrum waren nergens meer te bekennen, zij werden waarschijnlijk om 18u aan tafel verwacht voor een warme prak bij moeders.

Laura

Plaats een reactie