Diva – Helpman

Wind. Regen. Dertien rood-zwart geklede dames die het clubgebouw uitlopen, op naar het veld, op de voet gevolgd door een 3 man tellende cameraploeg van Voetbal International. In mijn hoofd speelt zich de intro van the Eye of the Tiger af, en ik kan een grote grijns maar moeilijk onderdrukken. Met mijn haren los en natgeregend wapperend in de wind stap ik zelfverzekerd achter mijn voetbalvriendinnen aan. Even voel ik mij op en top diva: stabiel, sterk, onoverwinnelijk.

Mijn moment van euforie wordt bruut verstoord door een klagerig piepstemmetje in mijn rechteroor. “Nettie, ik moet nog plassen!” Ik rol met mijn ogen en draai me geïrriteerd om. “Sjors, dat kun je heel goed alleen.” Twee grote, blauwe, hoopvolle oogjes en een pruillip beantwoorden mijn reactie. Ik zucht en loop terug het gebouw in, terwijl ik bijna omver word gelopen door de geluidsman, die vervolgens zijn nek bijna 180 graden weet te draaien terwijl hij ons nakijkt, blijkbaar zijn lesbische stelletjes in Hilversum nogal schaars.

Vijf minuten later staan we dan eindelijk op het veld en wordt er heel professioneel ingelopen. Iets langer dan normaal, want Voetbal International is niet snel tevreden. Dan worden de ballen erbij gehaald en ik tik een balletje over met Silke en Sjors. Als ik me voor de zoveelste keer omdraai omdat de bal onder mijn voet doorschiet, kijk ik recht in de lens van de camera. “Speel je die blonde daar nou ook extra ballen toe?” vraagt de man achter de lens terwijl hij naar Sjors wijst. Verdomme, die kerels ook altijd… Ik voel mezelf rood aanlopen en probeer een grappig antwoord te verzinnen, maar meer dan een nors “neuj, hoezo?!” komt er niet uit. Ik besluit stug door te spelen en de cameraploeg gaat op zoek naar een interessanter slachtoffer.

De wedstrijd van de heren van GVAV blijkt vijf/tien (of zei hij nou vijftien?) minuten uit te lopen en dat geeft ons de gelegenheid om nog even een leuke teamfoto te maken. Als we dan inmiddels alweer helemaal afgekoeld het veld betreden, staan we te popelen om te beginnen. Ulfert geeft het startsignaal en Diva dendert richting het doelgebied van Helpman. Ik besef me als verdediger dat dit voor mij een relaxte wedstrijd wordt: Helpman vecht dapper terug, maar weet maar af en toe de middellijn te passeren. Ik raak in gesprek met mijn directe tegenstander en kom erachter dat dit haar eerste voetbalwedstrijd is. Dat wordt al snel bevestigd als wij ons eerste doelpunt maken en ik haar er bij de aftrap op moet wijzen dat ze terug moet naar haar eigen helft.

Ook het tweede doelpunt volgt snel en ik verbaas me over het onafgenomen enthousiasme van onze supporters, die toch zeker al een half uur minuten klappertandend naast de lijn staan terwijl de regen via hun bibberende lichaampjes zijn weg naar beneden vindt. Ik herinner mijn tegenstander er opnieuw aan dat ze naar haar eigen helft moet en er wordt opnieuw afgetrapt door Helpman.

Voor mijn gevoel een eeuwigheid later – een kwartier duurt lang als je stilstaat in de regen en bovendien verdenk ik Ulfert ervan dat hij in zijn enthousiasme weleens de tijd vergeet – wordt er afgefloten en we begeven ons terug naar de kleedkamer. Ik betrap mezelf op het feit dat ik hoop dat ik in de tweede helft wissel sta; ik sta liever in trainingspak stil langs de lijn dan dat ik in mijn korte broekje stil sta op het veld. Michiel, opmerkzaam als hij is, voelt dit haarfijn aan en vertelt in de kleedkamer dat ik mijn plek achterin aan Bambi mag afstaan. Ik sta op het punt om mijn dankbaarheid te uiten, als hij mij ook nog even mededeelt dat ik mag gaan vlaggen. In de regen. In mijn eentje. Aan de andere kant van het veld, ver weg van de andere wissels en supporters. Ik vloek binnensmonds, maar positief als ik ben houd ik mezelf voor dat ik dan in ieder geval nog wat lichaamsbeweging krijg. Bovendien hoef ik het natuurlijk nog steeds niet met Andries Knevel te doen.

De tweede helft begint en Diva speelt beter en beter. Manon en Tilly voetballen samen de sterren van de hemel, om van Diana en Lotte nog maar te zwijgen… Ook de cameraploeg heeft dit in de gaten gekregen en heeft zich gestationeerd achter het doel van Helpman, om daar onze superspitsen zo goed mogelijk in het vizier te houden. Niet lang daarna blijkt dat dit een goede keuze is geweest: zowel Lotte als Diana weet een prachtig doelpunt te maken, en beide zijn perfect op beeld vastgelegd, en ik zie tijdens de vijfde aftrap vanuit mijn ooghoek dat ook de reactie van de keepster van Helpman niet buiten beschouwing wordt gelaten. Ik stel mij een close-up voor van haar chagrijnige gezicht, met een passend muziekje op de achtergrond, als ik plots wakker word geschud uit mijn dagdroom door de bulderende stem van Annemarie: “JANET!! Let eens op!” Uit schrik schiet mijn arm met de vlag omhoog, maar dit heeft natuurlijk weinig zin. “Flikker toch op met die vlag!” hoor ik haar net iets te hard mompelen en even moet ik mezelf bedwingen om niet iets terug te roepen, maar ze heeft natuurlijk gelijk en bovendien durf ik niet echt tegen de Witte Reus in te gaan. Ik besluit mijn frustratie op Michiel te projecteren; hoe durft die vent mij een hele helft in de regen te laten vlaggen, waarom ben ik altijd de pineut, hij weet toch dat ik er niks van bak, laat hem eens een ander tot grensrechter bombarderen! Terwijl ik kwaad naar Michiel kijk die druk staat te gebaren aan de overkant van het veld, schiet er ineens een doorgebroken speler door mijn zicht. Opnieuw van schrik schiet de vlag omhoog alsof ik geen controle heb over mijn eigen armen, en ik besef me ineens dat de arme meid helemaal niet buitenspel stond. Ulfert, goedgelovig als hij is, vertrouwt echter op mijn oordeel en fluit de dame in kwestie terug. Ik zie een grijns op het gezicht van de Veurzitter verschijnen en ik weet dat ik mijn blunder van eerder weer enigszins heb goedgemaakt.

Dan verdwijnt de bal met het grootste gedeelte van onze diva’s weer naar de andere kant van het veld en discusseer ik nog even met Maaike over wie het kouder heeft. Ze roept dat ze een blessure wil faken zodat ik mag keepen, maar dan klinkt het eindsignaal en mag ik terug naar de overkant. Na een overwinningsdansje verdwijnen we met zijn allen snel naar de warme kleedkamer, waar de cameraploeg een geluidszender heeft geïnstalleerd om “een impressie te krijgen van hoe het er onder de douche aan toe gaat”. Niet iedereen heeft in de gaten dat de zender al aanstaat als we de kleedkamer binnenkomen, waardoor er vast en zeker een aantal rare quotes zijn opgenomen (“Janet, stop die zender in m’n reet!”- Menta).

Na het douchen is de cameraploeg nergens meer te bekennen. Stiekem baal ik, want in de derde helft blink ik natuurlijk het meest uit, maar Maaike merkt terecht op: “wees blij dat ze weg zijn, nu kunnen we weer ongegeneerd drinken, boeren en vloeken!”

Janet

5 gedachten over “Diva – Helpman”

Plaats een reactie