De bekende druppel

Soms is voetbal ontzettend leuk. Stel je voor dat je een fris gemaaid grasveldje mag betreden (helemaal ideaal: ‘s ochtends heeft het nog eventjes geregend, waardoor de bal en je slidingbroekje lekker glijden), het zonnetje schijnt een beetje (niet te veel en onder de juiste hoek, anders heeft Minerva er te veel last van. Maar hee, dit is de ideale situatie, dus dat zal wel goed geregeld zijn), de tegenstander wil er net als jij een leuke wedstrijd van maken en doet dat ook, na afloop stap je voldaan en als winnaar van het veld: damesvoetbal in optima forma!

Soms is voetbal ontzettend k*t. Stel je voor dat je op een afgetrapt kunstgrasveld moet voetballen, met een windkracht waarbij olieplatformen op de Noordzee uit voorzorg afgesloten worden, de zon is niet aanwezig en zal zich de komende vijf weken ook niet meer laten zien en het regent, het regent, het regent, het regent en het regent. En het is koud. Ontzettend koud. En had ik al gezegd dat het waait? En regent? En koud is? Oh ja, en je moet ook de hele wedstrijd vlaggen…

Nou zo’n wedstrijd was het dus afgelopen zaterdag tegen SIOS. Heel leuk team, niks op aan te merken. Aardige coach (haalt samen met Michiel ballen uit de sloot), leuke bank (‘Hee grens van Diva, je moet wel wat enthousiaster vlaggen.’ ‘Maar ik heb het zoooo koud…’ ‘Ja, best wel zielig eigenlijk.’) en een positieve spelopvatting. Maar wat heb je daaraan als het zo koud, nat, winderig, alles eigenlijk is?

Helemaal niks! Je wilt gewoon een afgelasting, een verplaatsing naar een hele aardige lente- /pre-zomeravond, waarop de condities zoals beschreven in alinea één volop aanwezig zijn. Ja, dan is voetbal leuk, kun je er niet genoeg van krijgen. Maar aangezien ik dit stukje schrijf op zondag 10 maart, wegen, daken en grasvelden wit zijn van de in de nacht gevallen sneeuw, kan het nog wel even duren voordat het zo ver is. Damn!

3 gedachten over “De bekende druppel”

Plaats een reactie